Heel België wordt getroffen door een woonscrisis, maar het Brussels Gewest werd het eerst en het zwaarst getroffen door die crisis. De huurprijzen en de verkoopprijzen zijn hier het eerst en het sterkst beginnen stijgen. Ook de concentratie van armen, de eerste slachtoffers van deze crisis, is hier veel groter dan in de andere twee gewesten.
En ja, de regering Picqué meldde bij zijn aantreden in juli 2004 dat huisvesting, samen met terwerkstelling, de topprioriteit zou worden. De nieuwe staatssecretaris van huisvesting, Françoise Dupuis, pakte al gauw uit met een ambitieus huisvestingsplan. Voor juli 2009 zou ze 5000 nieuwe betaalbare woningen bouwen. Al snel werd echter duidelijk dat deze hoge ambities nooit zouden kunnen gerealiseerd worden. Het plan werd uiterst amateuristisch aangepakt.
Staatssecretaris Dupuis heeft de afgelopen jaren een gestage stroom van persberichten op de Brusselaars losgelaten, die de indruk zouden kunnen wekken dat er heel wat gerealiseerd werd. Niets is minder waar. Met een beetje geluk zullen er aan het einde van de regeerperiode 200 van de beloofde 5000 woningen gebouwd zijn. Nog een kleine duizend zijn in aanbouw.
Geen sociale woningen? Dan kan een huurtoelage, om arme privé-huurders te helpen hun huur te betalen, misschien soelaas brengen. Een verkiezingsbelofte van Ecolo, PS en CDH, de drie grootste partijen van de huidige meerderheid. Ook op dit vlak is er zo goed als niets gerealiseerd. Er is een huurtoelage ingevoerd die enkel geldt voor bepaalde woningen in eigendom van gemeentes en OCMW’s. Misschien zullen enkele tientallen mensen hier gebruik kunnen van maken. Het grootste argument tegen de invoering van een substantiele huurtoelage is altijd geweest dat dit de huurprijzen nog zou doen stijgen, en dat er dus eerst maatregelen moesten komen om die prijzen onder controle te houden.
Heeft Brussel iets gedaan om de huurprijzen onder controle te krijgen? Om kort te gaan: niets, zelfs geen schuchtere poging.
Het resultaat van vijf jaar “prioriteit voor woonbeleid” is beschamend voor een regering die zichzelf progressief noemt. De woonprijzen zijn nog gestegen en de wachtlijsten voor sociale woningen zijn nog langer geworden.
Wat de staatssecretaris zelf van haar eigen beleid vindt is nu te volgen op haar nieuwe blog.
