Kanttekeningen bij het Plan voor de Internationale Ontwikkeling van Brussel
In een recent bij “Brussels Studies” verschenen artikel over het Plan voor de Internationale Ontwikkeling van Brussel (PIO) gaan Jean-Michel Decroly en Mathie van Criekingen op zoek naar de drijfveren achter dit eind 2007 door het Brussels Gewest gelanceerde plan. Ze tonen de nefaste gevolgen van het project, dat bedoeld is om Brussel te profileren als aantrekkelijke stad voor bedrijven en nieuwe kapitaalkrachtige bewoners.
“De sociale gemengdheid moet een van de leidraden voor de stedelijke ontwikkeling van Brussel zijn. Het is de bedoeling dat bevolkinsgroepen de prioritaire interventiegebieden verlaten om te vermijden dat er sociale getto’s ontstaan en dat andere prioritaire bevolkingsgroepen instromen door de vestiging van de middenklassen in de prioritaire inteventiegebieden te bevorderen.”
Een citaat uit het basisschema voor het PIO. Waarschijnlijk is het voor het eerst dat in een Brussels beleidsdocument zo duidelijk gesteld wordt dat sociale verdringing niet alleen beschouwd wordt als collateral damage van een stedenbeleid dat gericht is op het profileren van de stad binnen de neoliberale wereldeconomie, maar dat die verdringing ook een doel op zich is. Zelden werd ook zo duidelijk wat men eigenlijk bedoelt als men het over “sociale gemengdheid” heeft.
In hun artikel plaatsen de auteurs het Brusselse plan in de ontwikkeling van een neoliberale wereldeconomie en de belangrijke plaats die steden daarin innemen. De strategieën die het PIO voorstelt komen overeen met wat in andere steden gebeurt: city-marketing, het gebruik van kunst en cultuur om de stad een aantrekkelijk imago te geven, het opknappen van straten en pleinen om een nieuw publiek aan te trekken, het aantrekken van bedrijven via aangepaste infrastructuur, en een beleidsbenadering die sterk aanleunt bij het bedrijfsbeheer.
Het artikel gaat daarna in op de schaduwkanten van een dergelijk beleid. Het neemt het ondemokratisch karakter van het PIO op de korrel, en toont aan dat de verhipping van de stad gelijke pas loopt met de verdere dualisering er van. Slachtoffers zijn de armste bewoners, die ofwel nog hogere huurprijzen moeten betalen, of moeten verhuizen.
Zeker lezen!
